مته فشرده الماس پلی کریستالی (PDC) توسط تیمی از محققان به رهبری دکتر هاوارد هیوز پدر در اوایل دهه 1970 اختراع شد. دکتر هیوز و تیمش بیت PDC را به عنوان جایگزینی برای بیت های مخروطی غلتکی سنتی برای حفاری در سازندهای چالش برانگیز توسعه دادند. اختراع بیت PDC تکنولوژی حفاری را با ارائه نرخ های بالاتر نفوذ و بهبود دوام در کاربردهای مختلف حفاری متحول کرد.
توسعه مته PDC را می توان به اوایل دهه 1970 ردیابی کرد، زمانی که دکتر هاوارد هیوز پدر، مهندس و کارآفرین آمریکایی، شرکت ابزار هیوز را تأسیس کرد. دکتر هیوز محدودیت های قطعات مخروط غلتکی سنتی را در حفاری از طریق سازندهای سخت و ساینده که در اکتشاف نفت و گاز با آن مواجه می شوند، تشخیص داد.
در پاسخ به این چالش ها، دکتر هیوز تیمی از مهندسان و دانشمندان را برای کشف مواد جدید و فناوری های برش برای ابزارهای حفاری گرد هم آورد. یکی از پیشرفت‌ها با کشف الماس پلی کریستالی (PCD)، یک ماده مصنوعی متشکل از ذرات الماس که تحت فشار و دمای بالا به هم متصل شده‌اند، به دست آمد.
در سال 1972، شرکت Hughes Tool حق اختراعی را برای مته الماس فشرده (PDC) به ثبت رساند که از برش‌های PCD به عنوان عناصر برش اولیه استفاده می‌کرد. بر خلاف قطعات مخروطی غلتکی که برای برش به دندان ها یا درج ها متکی بودند، بیت های PDC دارای طراحی جمع و جور با برش های الماسی بودند که مستقیماً به بدنه بیت متصل می شدند.
معرفی بیت های PDC نشان دهنده پیشرفت قابل توجهی در فناوری حفاری است. آنها نرخ نفوذ بالاتر، دوام بهبود یافته و عمر بیت را در مقایسه با بیت های مخروطی غلتکی معمولی ارائه کردند. بیت های PDC به دلیل کارایی و عملکرد در کاربردهای مختلف حفاری به سرعت در صنعت نفت و گاز محبوبیت پیدا کردند.
در طول سال ها، پیشرفت در علم مواد و فرآیندهای ساخت، طراحی و عملکرد مته های PDC را بیشتر افزایش داده است. امروزه، بیت‌های PDC همچنان ابزاری حیاتی در عملیات حفاری در سرتاسر جهان هستند که باعث افزایش راندمان و بهره‌وری در اکتشاف و تولید نفت و گاز می‌شوند.
